شورای شهر رشت؛ پارلمان توسعه شهر یا ایستگاه تصویب کمکها؟
کمک به یک بیمار، خانواده آسیبدیده از آتشسوزی، مؤسسه خیریه یا مجموعهای که در حوزه اجتماعی فعالیت میکند، میتواند اقدامی قابل دفاع در چارچوب اختیارات قانونی مدیریت شهری باشد. اما مسئله اینجاست که وقتی فهرست مصوبات را در کنار نیازهای انباشته یک شهر قرار میدهیم، این سؤال جدی مطرح میشود که سهم تصمیمات ساختاری و توسعهای در برابر تصمیمات موردی و حمایتی چقدر است؟
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا، بررسی مصوبات شورای شهر رشت درسال جاری حاکی از این است که موضوعات آنها را میتوان تقریباً در چند دسته کمکهای مالی و مساعدتهای فردی، حمایت از خیریهها، گروههای جهادی و هیئتها، تأمین اتوبوس و خدمات حملونقل برای مناسبتها و سفرها، امور فرهنگی، مذهبی و رسانهای و همچنین در کنار آن موضوعات مدیریتی و نظارتی شورا و مرتبط با شهر و پروژههای شهری قرار داد.
اما از منظر رسانهای، یک نکته بسیار برجسته وجود دارد و آن این است که بخش قابل توجهی از مصوبات ثبتشده، ماهیت حمایتی، فردی یا مناسبتی دارند؛ در حالی که در همین فهرست، تعداد مصوبات با تمرکز مستقیم بر مسائل زیرساختی و توسعهای شهر بهمراتب محدودتر به نظر میرسد.
حجم بالای کمکهای مالی در فهرست بانک مصوبات که در موارد متعددی با عناوینی مانند، |کمک مالی به اشخاص، کمک هزینه درمان، مساعدت مالی، کمک به افراد آسیبدیده از آتشسوزی، کمک به خیریهها، کمک به گروههای جهادی، کمک به مؤسسات فرهنگی، حمایت از هیئتها، تجلیل از خبرنگار پرتلاش” دیده میشود.
این موضوع میتواند یک سؤال مهم و کاملاً حرفهای ایجاد کند که شورای شهر و شهرداری تا چه اندازه از منابع عمومی شهر برای حل مسائل فردی و حمایتی استفاده میکنند و سهم این هزینهها در مقایسه با بودجه توسعه شهری چقدر است؟
اگرچه پشت بسیاری از این درخواستها، مسئلهای انسانی قرار دارد و طبیعی است که مدیریت شهری در چارچوب اختیارات خود به بخشی از این نیازها پاسخ دهد. اما مسئله مهمتر، نسبت میان چنین تصمیماتی با وظایف اصلی و بلندمدت مدیریت شهری است.
اگر قرار است مدیریت شهری در نقش یک بنگاه یا نهاد خیریه ظاهر شود، پس دلیل راه اندازی دهها سازمان و نهاد موازی نظیر ستاد اجرایی فرمان امام، سازمان بهزیستی، کمیته امداد امام خمینی، آستان قدس رضوی، بنیاد مستضعفان و… برای رفع محرومیت و کمک به افراد بی بضاعت چیست؟
شورای شهر، در کنار نقش اجتماعی خود، مسئول تصمیمگیری درباره آینده یک شهر است؛ شهری که شهروندان آن هر روز با مسائلی مانند ترافیک، حملونقل عمومی، پسماند، معابر، ساختوساز، خدمات شهری و کیفیت محیط زندگی مواجهاند.
کمک به یک شهروند، یک تصمیم انسانی است؛ اما ساختن شهری که شهروندان کمتری برای حل مشکلاتشان نیازمند کمک باشند، یک مسئولیت توسعهای است.
کمکهای مالی زودگذر است و فراموش میشود اما شاید مهمترین پرسش پیش روی مدیریت شهری رشت همین باشد که در پایان هر دوره از شورا، از میان انبوه مصوبات، چه تعداد تصمیم توانستهاند یک مشکل ساختاری شهر را برای همیشه یک گام به جلو ببرند؟

دیدگاه