۲ روز و ۳ مناسبت؛ روز کارگر، روز معلم و سالگرد درگذشت گل آقا

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا، علی علیزاده ازبری در یادداشتی نوشت:

– روز کارگر

اول ماه می‌که در ایران همزمان با یازدهم اردیبهشت است در تقویم جهانی روز کارگر نام گرفته و این نام‌گذاری به دلیل برخورد خشن پلیس امریکا با کارگران معترض به شرایط کاری و حقوقی خود بود. آن اعتصاب سراسری که کارگران ۱۲۰۰ در آن شرکت داشتند و با تیراندازی پلیس به آن‌ها و کشته شدن تعداد زیادی پایان یافت کم کم به نماد بین المللی مبارزه برای حقوق کارگران تبدیل شده که هیچگاه هم به حق خود نرسیده اند.
در ایران روز کارگر از معدود مناسبت‌هایی است که با جامعه جهانی هماهنگ است و باید اذعان کرد که به استثناء دهه ۶۰ کارگران ایرانی هیچگاه دستمزد واقعی دریافت نکرده‌اند و زندگی کارگری مترادف با اقشار ضعیف جامعه به لحاظ مالی بوده است. گرچه در دهه اخیر موضوعاتی مانند بیمه بازنشستگی، درمان و شرایط کاری قدری بهتر شده باشد اما موضوع قرارداهای موقت، کارگران شرکتی و حقوق و مزایای دریافتی همیشه مطالبات برحق جامعه کارگری بوده و حل نشده باقی مانده است.

– روز معلم
دوازده اردیبهشت و روز معلم گرچه در افواه عمومی این مناسبت را به دلیل شهادت دکتر مرتضی مطهری می‌دانند اما برخی دیگر شروع این نام‌گذاری را به مناسبت کشته شدن یکی از معلمان به نام ابوالحسن خانعلی در روز ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۴۰ در تجمع اعتراض‌آمیز معلمان در میدان بهارستان می‌دانند. یونسکو پنج اکتبر را به عنوان روز جهانی معلم نامگذاری کرده است. هدف این سازمان از این کار، توجه بیشتر نسبت به وضعیت معاش معلمان و کیفیت تدریس است.
گرچه این روز با هدف ارجگذاری به جایگاه والای معلمان و نقش کم نظیر آنان در هدایت نسل‌ها انتخاب شده است چرا که معلم نقشی است که دانش و آگاهی را به دانش آموزان انتقال می‌دهد و روز معلم فرصتی مناسب برای تقدیر و تشکر از تلاش‌ها و تعهد معلمان در تربیت نسل‌های آینده است. اما در واقع در طول چند دهه گذشته آن چیزی که اتفاق افتاده قدردانی کلامی و رسانه‌ای و تعارفات مکتوب و تشویق نامه‌های بی‌مصرف بوده و جایگاه اجتماعی معلمان ارتقاء نیافته بلکه نسبت به گذشته تنزل هم داشته است. مدیریت سیاسی و دخالت گروههای دیگر در حوزه کاری معلم همچنین کم توجهی به مطالبات صنفی آنان هم کیفیت مدیریت و کیفیت تدریس را در این وزارتخانه مهم به شدت کاهش داده است.

– کیومرث صابری فومنی معلمی که در روز کارگر درگذشت
گل آقای ملت ایران یکی از تاثیر گذارترین شخصیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای بعد از انقلاب بود و همه مادر فومن منتظر برگزاری دهمین همایش طنز پهلو همزمان با سالروز درگذشت وی بودیم که به دلیل شرایط جنگی برگزاری آن تا اطلاع بعدی به تعویق افتاده است.
صابری که در دهه ۴۰ طنزنویسی را از مجله توفیق شروع کرده بود بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ ابتداء با ستون دو کلمه حرف حساب در روزنامه اطلاعات شروع و سپس اقدام به راه اندازی موسسه گل آقا کرد که هفته نامه و سپس ماهنامه و سالنامه و بچه‌ها گل آقا را منتشر و تقریباً در همه زمینه‌ها الگویی برای جامعه بود از شیوه درست انتقاد تا درست‌نویسی و رعایت‌شان قلم و نویسندگان و اقشار مختلف جامعه.
صابری که از اول برای خود چنین رسالتی تعریف کرده بود می‌گفت:
یک دهان دارم دو تا دندان لق می‌زنم تا زنده هستم حرف حق
و بعدها آن را تغییر داده و نوشت:
یک دهان دارم دو تا دندان لق می‌زنم تا می‌توانم حرف حق
و در راستای تغییر همین خط مشی بود که روزی در اردیبهشت ماه ۱۳۸۱ ناخودآگاه وارد تحریریه گل آقا شده و می‌گوید بنویسید که شماره ۵۴۸ آخرین شماره گل آقا خواهد بود و چون اندک زمانی پس از آن در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۳ از دنیا هم رخت بر بست بر کسی معلوم نشد که چرا او که چلچراغی در موسسه گل آقا روشن کرده بود خود فیتیله گل آقایی را پایین کشید گرچه آن چراغ فروزان هیچگاه خاموش نخواهد شد اما بعد او طنزی نوشتاری ما هیچگاه به «گل آقا» حتی نزدیک هم نشده است.