صنعت برق گیلان؛ سرمایهگذاری امروز راهی برای عبور از بحرانهای فردا
ممکن است انرژی در یک منطقه وجود داشته باشد، اما اگر شبکه انتقال و فوقتوزیع ظرفیت کافی برای انتقال و توزیع آن را نداشته باشد، توسعه عملاً با یک گلوگاه مواجه خواهد شد. به همین دلیل است که افزایش ظرفیت پستها و خطوط، به اندازه تولید برق اهمیت دارد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا، در صنعت برق، موفقیت یک پروژه زمانی معنا پیدا میکند که آثار آن در لحظههای بحرانی شبکه آشکار شود؛ یعنی درست در روزهایی که مصرف به نقطه اوج میرسد و کوچکترین ضعف در زیرساخت میتواند به افت ولتاژ، اضافهبار تجهیزات، خاموشی و نارضایتی مشترکان منجر شود.
بر اساس آمار اعلامشده از سوی مدیرعامل شرکت برق منطقهای گیلان، این شرکت از پیک بار سال گذشته تا پیک بار امسال موفق به ایجاد ۸۲۰ مگاولتآمپر ظرفیت جدید در پستهای انتقال و فوقتوزیع شده است؛ ۴۱۵ مگاولتآمپر در بخش انتقال و ۴۰۵ مگاولتآمپر در بخش فوقتوزیع.
هر مگاولتآمپر ظرفیت جدید، در واقع بخشی از «حاشیه اطمینان» شبکه در برابر افزایش مصرف است. اهمیت این موضوع برای گیلان دوچندان است. استانی که همزمان با رشد جمعیت، توسعه شهرنشینی، افزایش گردشگری و ورود سرمایهگذاریهای صنعتی و اقتصادی مواجه است، نمیتواند توسعه خود را بر شبکهای بنا کند که ظرفیت آن متناسب با نیازهای آینده افزایش نیافته باشد.
در چنین شرایطی، توسعه پستهای انتقال و فوقتوزیع را باید بخشی از زیرساخت توسعه اقتصادی استان دانست.
از سوی دیگر، احداث ۷ کیلومتر مدار خط انتقال و ظرفیتسازی از طریق تعویض هادی در ۴۵ کیلومتر مدار نیز نشان میدهد که بخشی از راهبرد شبکه، استفاده حداکثری از زیرساختهای موجود و ارتقای ظرفیت آنهاست. این رویکرد از نظر اقتصادی اهمیت بالایی دارد؛ زیرا در بسیاری از موارد، افزایش ظرفیت خطوط موجود از طریق تعویض هادی میتواند نسبت به احداث کامل مسیرهای جدید، سریعتر و کمهزینهتر باشد.
اما شاید مهمترین نمونه این رویکرد را بتوان در پروژه افزایش ظرفیت پست ۲۳۰/۶۳ کیلوولت عضدی رشت مشاهده کرد؛ پروژهای که با سرمایهگذاری حدود ۱۲۰۰ میلیارد تومان اجرا شده و هدف اصلی آن، افزایش قابلیت اطمینان شبکه برق رشت و بخشی از شرق استان عنوان شده است.
واقعیت این است که پستهای برق، گلوگاههای مهم شبکه محسوب میشوند و افزایش ظرفیت یک پست میتواند بار را از روی تجهیزات تحت فشار برداشته و امکان مانور بیشتری برای بهرهبردار شبکه ایجاد کند.
اجرای فاز دوم این پروژه در مدت ۲۰ روز نیز از منظر مدیریت پروژه قابل توجه است؛ چرا که اجرای عملیات زیرساختی در شبکه برق، آن هم در شرایطی که باید محدودیتهای بهرهبرداری و تأمین برق مشترکان نیز همزمان مدیریت شود، نیازمند برنامهریزی دقیق و هماهنگی چندلایه است.
با این حال، یک نکته اساسی نباید فراموش شود: عبور موفق از یک پیک بار، پایان کار نیست؛ بلکه آزمون یک برنامه بلندمدت است.
اگر مصرف برق استان هر سال افزایش پیدا کند، ظرفیت ایجادشده امروز ممکن است در چند سال آینده دوباره با محدودیت مواجه شود. بنابراین، پروژههایی مانند عضدی زمانی بیشترین اثرگذاری را خواهند داشت که در یک برنامه مستمر توسعه شبکه، همراه با پیشبینی رشد بار، توسعه صنعتی، افزایش مصرف بخش خانگی و تجاری و نیازهای مناطق گردشگری دنبال شوند.
از این منظر، سرمایهگذاری ۳۰۰۰ میلیارد تومانی در بخش پستهای انتقال و ۷۳۰ میلیارد تومان در بخش خطوط و ظرفیتسازی، باید نه بهعنوان هزینه، بلکه بهعنوان سرمایهگذاری برای کاهش ریسک توسعه استان دیده شود.اگر قرار است گیلان صنعتیتر شود، اگر قرار است سرمایهگذاریهای جدید وارد استان شود، اگر قرار است مناطق آزاد، بنادر، شهرکهای صنعتی و پروژههای گردشگری توسعه پیدا کنند و اگر قرار است شهرهای استان رشد کنند، باید ظرفیت شبکه برق پیش از رسیدن تقاضا به نقطه بحران افزایش یابد.
دیدگاه