وقتی امنیت غذایی در خط مقدم است
در ماههای اخیر، با تغییر سیاستهای ارزی و خروج نهادهها از نظام ارز ترجیحی، ساختار قیمتگذاری نیز مانند بسیاری از کشورهای دنیا به سمت مکانیزم طبیعی بازار یعنی قیمت تمامشده و عرضه و تقاضا حرکت کرده است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا، ایمان حقی پور در یادداشتی نوشت:
در روزهایی که کشور در شرایط خاص و پرالتهابی قرار دارد، معمولاً توجه افکار عمومی به حوزههایی جلب میشود که مستقیماً با زندگی روزمره مردم در ارتباط هستند؛ یکی از مهمترین این حوزهها، امنیت غذایی است. در چنین شرایطی طبیعی است که درباره قیمت کالاهای اساسی مانند مرغ بحثها و نقدهایی مطرح شود. اما در کنار این بحثها، یک واقعیت مهم نیز وجود دارد که کمتر دیده میشود: تلاش بیوقفه تولیدکنندگانی که حتی در سختترین شرایط نیز چرخه تولید غذا را متوقف نکردهاند.
صنعت طیور یکی از ستونهای اصلی امنیت غذایی کشور است. هزاران نفر در این زنجیره از مزرعه و کارخانه خوراک دان تا آزمایشگاه و کشتارگاه و حملونقل فعالیت میکنند تا محصولی که امروز روی سفرهها قرار میگیرد، راحت در دسترس مردم باشد. این زنجیره، شبکهای گسترده از تولید و مسئولیت است که اگر در هر نقطهای دچار وقفه شود، اثر آن مستقیماً بر سفره خانوارها دیده خواهد شد.
در ماههای اخیر، با تغییر سیاستهای ارزی و خروج نهادهها از نظام ارز ترجیحی، ساختار قیمتگذاری نیز مانند بسیاری از کشورهای دنیا به سمت مکانیزم طبیعی بازار یعنی قیمت تمامشده و عرضه و تقاضا حرکت کرده است. این تغییر، به معنای آن است که تولیدکنندگان باید با هزینههای واقعیتری مواجه شوند؛ هزینههایی که شامل نهادهها، انرژی، حملونقل، نیروی انسانی و دهها عامل دیگر است. با این حال، آنچه اهمیت دارد این است که با وجود چنین شرایطی، بسیاری از فعالان صنعت طیور نه تنها تولید را متوقف نکردهاند، بلکه با تمام توان در حال حفظ جریان تولید هستند.
در شرایطی که برخی صنایع در فضای اقتصادی دشوار ناچار به کاهش فعالیت یا تعدیل نیرو شدهاند، بسیاری از فعالان صنعت طیور مسیر متفاوتی را انتخاب کردهاند: حفظ تولید، حفظ اشتغال و حفظ آرامش بازار. این تصمیم شاید در ظاهر یک انتخاب اقتصادی ساده به نظر برسد، اما در واقع یک تصمیم مسئولانه در قبال امنیت غذایی جامعه است.
واقعیت این است که تولید غذا، بهویژه در شرایط حساس ملی، صرفاً یک فعالیت اقتصادی نیست؛ بلکه نوعی مسئولیت اجتماعی و ملی است. هر مرغداری که چراغ سالنهایش را روشن نگه میدارد، هر کارگری که در خط تولید ایستاده و هر مدیری که برای تداوم تولید تصمیم میگیرد، در حقیقت در خط مقدم حفظ امنیت غذایی کشور قرار دارد.
در چنین فضایی، شاید بیش از هر چیز لازم باشد که علاوه بر نقدها و دغدغهها، قدردان تلاش این فعالان نیز باشیم. صنعت طیور ایران طی سالها توانسته یکی از پایدارترین منابع تأمین پروتئین برای مردم باشد و این دستاورد بدون همت هزاران تولیدکننده، کارگر، دامپزشک، کارشناس و فعال این حوزه ممکن نبود.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید به این واقعیت توجه کرد که امنیت غذایی یک دستاورد جمعی است؛ حاصل تلاش کسانی که شاید کمتر دیده شوند اما نقش آنها در ثبات جامعه انکارناپذیر است. قدردانی از این تلاشها نه تنها یک وظیفه اخلاقی، بلکه نشانهای از درک اهمیت تولید در شرایط حساس کشور است.
در نهایت، آنچه صنعت طیور ایران در این روزها انجام میدهد، استمرار تعهدی است که هدف آن چیزی فراتر از تولید است: حفظ آرامش سفرههای مردم.
پی نوشت: انتشار یادداشت نویسندگان میهمان الزاما موضع رسمی این رسانه نیست.
دیدگاه