میناب؛ بغضِ تاریخ، فریادِ خونخواهی

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا، عیسی احمدی تماجانی، کارشناس ارشد مدیریت رسانه در یادداشتی نوشت؛

در سرزمینِ میناب، بر سینهِ خاکیِ «شجره طیبه»، فاجعه‌ای رقم خورد که تاریخ را انگشت به دهان گذاشت. نه اَبر، که آذرخشِ مرگ، آسمانِ آبیِ مدرسه‌ای را شکافت و بر سرِ صد و شصت و پنج غنچه‌ی نشکفته، بارید. اینجا، دیگر نه از معیاری سخن توان گفت و نه از استدلالی. این، لکه‌ای بود سیاه بر جبینِ انسانیت، جنایتی که فراتر از تمامِ واژگانِ داوری و محکومیت ایستاد.

آمریکا و اسرائیل! نام‌هایی که لرزه بر اندامِ صلح می‌اندازند، چونان کلاغان سیاهی، فراز آمدند و سایه‌ی شومِ خود را بر سرِ پناهگاهِ دانش افکندند. مگر قلبِ سنگی را یارایِ آن بود که بر ضریحِ معصومیت، تازیانه زند؟ مگر وجدانِ بیداری، تابِ دیدنِ پرپر شدنِ صد و شصت و پنج شکوفه‌ی امید را داشت؟

اینجا، مدرسه‌ای بود که قرار بود پناهگاهِ آموختن باشد، نه قتلگاهِ آرزوها. دخترانی که قرار بود با قلم، سازندگانِ فردایِ خویش باشند، ناگهان در شعله‌هایِ خشمِ کور، خاکستر شدند. آیا منطقِ جنگ، چنین آیینی دارد؟ آیا عدالت، جز این حکم می‌راند که آشیانِ علم، هدفِ آتش شود؟

هیچ استانداردی، هیچ موازینی، هیچ منطقِ بشری، قادر به توجیهِ این گستاخیِ وحشیانه نیست. این، فراتر از خطوطِ قرمزِ تعریف شده، فراتر از تمامِ پیمان‌ها و توافقاتِ ناپایدارِ جهان است. این، فریادِ بی‌پاسخِ مظلومیتی است که در سکوتِ سربیِ رسانه‌هایِ مدعیِ آزادی، گم شد.

جهان، شاهد بود و خاموش ماند. یا شاید، شاهد نبود و تنها صدایِ توپ‌ها را شنید. اما تاریخ، قاضیِ بی‌رحمی است. و گواهیِ مظلومانِ بی‌گناهِ مدرسه‌ی شجره طیبه، تا ابد، بر پیشانیِ جنایتکاران، داغِ ننگ خواهد زد. این، تنها یک جنایت نیست، بلکه اثباتِ بی‌معناییِ تمامِ ادعاهایِ تمدن در برابرِ خویِ وحشیِ قدرت است.

و اکنون، ما عهد می‌بندیم! تا نفس در سینه‌هایمان جاریست، تا خون در رگ‌هایمان می‌دود، تا کورسویِ امیدی در دل‌هایمان باقیست؛ خونخواهِ این فرشتگانِ پرپر شده خواهیم بود. این پیمان، نه با سلاح، که با آگاهی؛ نه با خشونت، که با عدالت؛ نه با فراموشی، که با یادِ ابدیِ این فاجعه، بسته می‌شود. تا روزی که عدالت، معنایِ واقعیِ خود را بیابد و نامِ قاتلان، با نفرینِ ابدیِ تاریخ، عجین گردد.