بهاره اعتقادی

دردهای ناتمام کودکان بزرگ

دردهای ناتمام کودکان بزرگ

imagesسیسیبیکودکانی دعا به دست در خیابان‌ها پرسه می‌زدند، عده‌ای به مغازه‌ها می‌رفتند و عده‌ای دیگر در چهارراه‌ها مشغول به‌کار بودند تا شاید بتوانند با متقاعد کردن افراد عبوری برای خریدن دعا و فال، همچون سایر کودکان، شب آرامی را سپری کنند که حق مسلم هر کودک و نوجوانی است.
در یک شب، سر و صدای چند نفر از این کودکان که شاید به دلیل شرایط سخت زندگی به سختی نیم نفر هم می شدند، در حالی که مشغول تقسیم کلوچه و آبمیوه خریداری شده با زحمت چند ساعته خود بودند، توجه مرا به خود جلب نمود. آنان با خنده‌ای نمادین مشغول خوردن به اصطلاح شام خود بودند. خنده آنها، لبخند محوی بر لبانم نشانده بود که ناگهان کودکی، هراسان و مضطرب با دعاهای خود به طرف من ‌آمد، چشمان معصومش آدمی را به فکر فرو می‌برد، تیشه بر روح می‌کشید و جان را خراش می‌داد.
تمام شب را با فکر کردن به او و کودکانی مانند او سپری کردم. هیچ پدر و مادری دوست ندارد که کودک خود را برای کسب درآمد، راهی کوچه و خیابان‌ها کند ولی به‌راستی چرا چنین می‌شود؟!
چند روز بعد به صورت اتفاقی دوباره آن کودک را در خیابان دیدم که چشمان جستجوگرش در پی دست آدم‌های اطرافش بود تا دعایی بخرند و او بتواند با جیبی پر به خانه برگردد. کودک ناگهان نگاهش را به یک مغازه‌ فروش بازی‌های کامپیوتری برگرداند که در آنجا بچه‌ها با شادی و هیجان در جستجوی بازی جدیدی بودند و با یکدیگر بر روی موضوعاتی کودکانه بحث می‌کردند مثلا فلان بازی را تا چه مرحله‌ای رفته‌ای؟ آیا غول آن مرحله را شکست داده‌ای یا خیر؟
تیرگی غم در نگاه کودک، پاهایم را بی‌اختیار به طرف او کشاند، کودک با هوش و ذکاوت کودکانه خود، مرا به یاد آورد و با من هم‌صحبت شد. نمی‌دانم شاید او هم تمام آن شب را به آنچه که در ذهن من می‌گذشت، فکر می‌کرد و این وجه اشتراک ما شده بود.
من تمام سعی خود را کردم تا در آن زمان کمی که در اختیار داشتم، دل آن کودک را شاد کنم اما خوب می‌دانستم که در توانم نیست تا شادی ابدی را تقدیم قلب پاکش نمایم. لبخند کودک دعا فروش بدرقه راهم شد ولی هر دوی ما می‌دانستیم که این لبخند دوام زیادی ندارد.
خاطرات دوران کودکی به یادماندنی‌ترین خاطرات زندگی هستند، چرا باید کودکی باشد که در کودکی خود مانند بزرگان رفتار کند و خاطره‌ای از بازی‌های کودکانه خود نداشته باشد؟ چرا باید تنها دغدغه یک کودک، خریدن بازی جدید کامپیوتری باشد ولی کودکی دیگر به فکر به کف آوردن لقمه نانی برای خود باشد؟
روز ۱۲ ژوئن (برابر با ۲۲ خرداد) روز جهانی مبارزه با کار کودک نامیده می‌شود. در ایران نیز از مسئولین انتظار می‌رود تا علاوه بر حمایت از کودکان کار، با فعالیت‌هایی مانند همایش‌ها، سمینارها و … سعی کنند مردم را از آسیب های اجتماعی اشتغال کودکان به کار، آگاه‌تر سازند و گامی مؤثر در جهت ارتقای حیات اجتماعی کودکان ایران زمین بردارند.
به امید آن روز که قفل این معضل با کلید دولت تدبیر و امید گشوده شود

بهاره اعتقادی
پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا: انتشار مطالب خبری و یادداشت های دریافتی لزوما به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.

دیدگاه‌ها

۱۴ دیدگاه
  1. صبا ۲ اسفند ۱۳۹۵ - ۰۱:۰۵
    ببخشید من آدرس ایمیل بهار جان رو میتونم داشته باشم؟
  2. لیلا ۱۴ مرداد ۱۳۹۳ - ۰۲:۰۱
    تاثیر گذار بود...یادمه اونروز باهم بودیم...ادم دلش میسوزه ولی خب از کجا میشه فهمید واقعا نیاز دارن یا از طرف شکیب اومدن؟!
  3. leila ۱۴ مرداد ۱۳۹۳ - ۰۱:۴۹
    mtne tasir gozari bod..yadame.. onroz bahm bodim adm dlsh misoze vali khob az koja bayad fahmid vaghean niaz !daran ya az daro dasteye shakib hastan!
  4. امير ۴ تیر ۱۳۹۳ - ۲۱:۳۵
    درود بر شما خانم مهندس اي ول داري
  5. س.س ۲۴ خرداد ۱۳۹۳ - ۰۲:۱۹
    خانم دكتر اينهمه طرفدار داشتي و ملت بي خبر بودن!! زمان مناسب و قلم متوازن دليل استقبال از ياداشت شما بود، البته دوستان هميشه در صحنه را هم بايد قدر دانست
  6. nazgol ۲۳ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۸:۵۷
    ghashang bod
  7. سائده ۲۳ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۶:۳۳
    بهاره جان واقعا زيبا بود. تحت تاثير قرار گرفتم. اميدوارم روزی برسه که اين بچه ها هيچ حسرتی توی نگاه و دلهاشون نباشه!
  8. سائده ۲۳ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۶:۲۷
    بهاره جان خيلی زيبا بود. واقعا تحت تاثير قرار گرفتم. اميدوارم روزی برسه که اين بچه ها هيچ حسرتی تو نگاه و دلهاشون نباشه.
  9. نیوشا عفتی ۲۳ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۴:۱۰
    ممنون از متن زیبایی که نوشتین.. اما بهتر نیست با تکدی گری مبارزه کنیم؟ و جلوی کسانی که از این بچه ها ا استفاده میکنن بگیریم پپولی که به این بچه ها داده میشه در واقع کمک به همین افراد سودجو هست... ماهیگیری یادشون بدیم بهتره تا بهشون ماهی بدیم... ممنون از توجه به دردای پنهان جامعه
  10. مهدیه ۲۳ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۳:۵۰
    بهاره جون بسیار زیبا و تاثیر گذار بود... همه ی ما با دیدن این بچه ها چند دقیقه بهشون فکر می کنیم، اما متاسفانه هیچ کمکی از دستمون بر نمیاد. امیدوارم مسئولین رسیدگی کنن.
  11. رزيتا ۲۳ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۳:۳۴
    بسيار تأثير گذار بود...به اميد روزي كه قفل اين مشكل با كليد دولت تدبير و اميد گشوده شود...
  12. معصومه نیکخواه ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۸:۰۰
    بهاره ی نازنینم ممنون از اینکه از این متن آگاهم کردی و ممنون از چشمان بازت که درست به اطرافش نگاه می کنه و متوجه درد جامعه میشه. امیدوارم که با تلاش همه آینده ی همه ی بچه ها پر از خاطرات خوب کودکی بشه.
  13. زهرا حسینی ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۶:۱۴
    ممنون خانم مهندس. متن بسیار زیبا و تاثیر گذاری بود.ما هم همین خواسته رو داریم.به امید پیوستن به حقیقت
  14. FARNAZ ۲۲ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۵:۴۴
    وااااااای بهاره جوووون چه متن پر احساس وقشنگی بود هیییییبی. خیلیم غمگین.... دردهای ناتمام کوکان بزرگ....
دیارمیرزا نظراتی را که حاوی توهین، هتاکی و افترا باشد، منتشر نخواهد کرد.
  • از انتشار نظراتی که فاقد محتوا بوده و صرفا انعکاس واکنشهای احساسی باشد جلوگیری خواهد شد.
  • لطفا جهت بوجود نیامدن مسائل حقوقی از نوشتن نام مسئولین و شخصیت ها تحت هر شرایطی خودداری نمائید.
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.
  • در صورت وارد کردن ایمیل خود، پس از تعیین تکلیف نظر موضوع به اطلاع شما خواهد رسید.

دیدگاه خود را بنویسید

اخبار ویژه