رودبار لرزید، اما هشدارها به فراموشی سپرده شد

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا، پوریا قویدل – فعال سیاسی – به مناسبت ۳۱ خرداد در یادداشتی نوشت:

آوار را پس می‌زند، آهسته آهسته
شاید عزیزی زیر این دیوارها باشد
شاید صدای ناله ای، آوای کوتاهی
شاید نشانی بین این آوارها باشد

زلزله ای که درس عبرت نشد…
امروز ۳۱ خرداد ماه، سالروز یکی از تراژدی‌ترین حوادث ایران است؛ روزی که گیلان لرزید و سرنوشت ۳۵۰۰۰ هزار نفر از مردان، زنان و کودکان این سرزمین تغییر کرد و چه خانواده‌هایی که پس از آن هرگز به حیات طبیعی خویش بازنگشتند.

در آن سال با آن بافت سنتی و شهرهایی که تازه در مسیر توسعه قرار گرفته بودند… هیچ توقعی از مقاومت شهر در برابر آن همه ویرانی وجود نداشت و فقط زجر آن غم سخت بود که می بایست تحمل میشد.

در دهه ۷۰ و پس از آن حادثه تلخ، مدتی روند ساخت و ساز حداقل در گیلان زمین سختگیرانه شد و نظارت بر ایمنی سازه ها مدت کوتاهی شکل بهتری به خود گرفته بود تا اواسط دهه ۸۰ که غبار فراموشی بر خاطر سازنده ها، ناظرین و شهرداری ها نشست… مجدداً سازه های بی کیفیت و مجدداً معامله جان و پول …

امروز متاسفانه شاهد این هستیم حتی در مناطق درجه یک شهرها سازندگانی با بی‌کیفیت ترین متریالٍ ساخت و بی توجهی به آینده و حتی بدون در نظر گرفتن طرح های نظام توسعه مناطق و قوانین ساختمانی، مشغول بازی با جان مردمان این کشور هستند.
از کجا تا کجا قرار است این وضعیت ادامه یابد؟

جالب است بدانیم به لحاظ آماری ایران جزء ۳ کشور نخست در آمار زمین لرزه در جهان می باشد، و قانوناً در چنین کشوری با این جغرافیای طبیعی استاندارد ۲۸۰۰ ( آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله) باید ۱۰ برابر سختگیرانه تر از سایر نقاط باشد.

اما در عمل چه میشود؟ جان مردم به راحت ترین شکل ممکن معامله می شود.

در ژاپن از سال ۱۹۸۱ قوانین بسیار سختگیرانه ای در مورد آیین نامه های ساختمانی اجرایی شد . تا جایی که در سال ۲۰۱۵ قانونی در ژاپن به تصویب رسیده که به خود مردم و بیمه ی آنها مربوط میشود، یعنی خود خریدار تصمیم می گیرد که آپارتمان های غیر استاندارد را خریداری کند یا نه! و در اینصورت هیچ کدام از بیمه ها ساختمان را بدون مدارک تایید استحکام زلزله مورد پوشش قرار نمی دهند و دولت در صورت رعایت استانداردها هم به سازنده و هم خریداران املاک استاندارد، بیشترین تخفیف و بسته های تشویقی را می دهند.

فی الحال، با وضع امروز نظام اجرایی و نظارتی در کشور که متاسفانه هر روز شاهد افول وجدان برخی از متولیان امر می باشیم، تنها راه باقیمانده برای آیندگان، دعا است … که ایران نلرزد … که رودی طغیان نکند … که خداوند این کشور را محافظت نمایند.

باید واقع بین بود؛ امروز باید تصمیم بگیریم که ایران عزیزمان نیاز به اصلاح ساختار ایمنی دارد… و وجدانی که باید بیدار شود در بسیاری از مردم جامعه … صبح فردای حوادث بسیار تلخ است و تا میشود باید جلوی رنج های آینده را گرفت.

به امید آبادی و سلامتی برای مردمان خوب این سرزمین