داستان غربت ۴۳ ساله برادران شهید کامران ماسوله

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا، علی علیزاده ازبری در یادداشتی نوشت:

صدای اذان درغروب ماسوله با سرمایی که همراه با شب ازکوهستان رویایی آن پائین آمده و در نم نم باران خودنمایی بیشتری هم دارد،ما را به بقعه عون بن علی می کشاند .گویی قرار شده است آن ساعت آنجا باشیم و داستان غربت ۴۳ ساله دو جوان ماسوله ای را بشنویم.

در بین تصاویر بزرگان و شهدای ماسوله که بر دیوار امامزاده نصب هستند عکس دو جوان نظر آدمی را بیشتر جلب می کند گویی نگاه ها را به خود می خوانند.چرا که غربت قریبی در آن تصاویر و عنوان جاویدالاثر زیر عکس آنها نمایان است.با پرس و جو مشخص می شود آنها مدت ۴۳ سال در غربت هستند و از زمانی که درسال ۶۲ در عملیات کربلای یک به فیض شهادت نائل شده اند همان خاک تفتیده و ترکش خورده جنوب تبدیل به مزار آن سرو های شمالی شده و تا امروز از آنان هیچ نشانی برنگشته است. آری،برادران فرهاد و محمد باقر کامران ماسوله ای که در غربت تهران بزرگ شده بودند در غربت جنوب برای همیشه باقی مانده اند.

عکس فرهاد و محمد باقر درست زیر عکس یک پیرمرد روحانی قرار دارد که زیرش نوشته شده مرحوم حجه الاسلام حاج سیدعبدالله مومنی ماسوله ای و از قضا،این روحانی مرحوم پدربزرگ مادری آن دو جوان جاویدالاثر است.

خسرو ،پدر این دو جوان سالهای جوانی در ماکلوان مغازه داشته و بعدها به پایتخت مهاجرت و در راه آهن تهران مشغول و ساکن آنجا می شود و فرزندانش که درفومن بدنیا آمده بودند درتهران بزرگ و بالنده می شوند.آن دو جوان رشید باشروع جنگ تحمیلی و حمله صدام متجاوز،عزم را جزم می کنند و به قصد دفاع از ایران عزیز راهی جنوب مورد تجاوز قرار گرفته می شوند. فرهاد که دانشکده افسری را گذرانده بود وارد سپاه شده و باهمراهی برادر بسیجی خودحضور درجبهه را بر بودن کنار خانواده ترجیح می دهند.فرهاد حتی تازه عروس حاملۀ خود را تنها می گذاردو می رود تاناموس ما،ایران مظلوم را ازتجاوز دشمن برهاندو شهید شده بود که پسرش به دنیا می آید.

محمد باقرکامران ماسوله که سال ۱۳۳۴ و درفومن چشم به جهان گشوده بود در رشته علوم تجربی درس خوانده و دیپلم می گیرد.او که با عنوان پاسدار در جبهه حضور یافته بوددرتاریخ ۲۲ فروردین ۱۳۶۲،هنگامی که با سمت فرمانده گروه درمنطقه فکه با خصم کینه توز می جنگیدبه شهادت می رسد.

فرهاد،برادر دیگر که متولد ۱۳۴۴ و او نیز درماسوله به دنیا آمده و تا پایان دوره ابتدایی تحصیل کرده بود. او هم که همزمان با برادرش درمنطقه عملیاتی فکه بود در عملیات کربلای یک و در همان تاریخ به شهادت می رسد .
جالب اینکه هردو برادرهمزمان مفقود می شوند.برادر کوچکتر به چشم می بیند که برادر بزرگتر شهید شده وشجاعانه دل به خطر می سپارد و می رود که پیکر بی جان برادر شهیدش رابیاورد.اما انگار قرار نبودهیچکدام از آنان برگردند.

ظاهراً درپیشانی نوشت آنان بازگشتی وجود نداشت و او که رفته بود با جسم بی جان برادر برگردد خود هم بر نمی گردد و تاامروز هم هیچکدام برنگشته اند.آری گویا قرارنبوده برای جسم پاکشان در این جهان فانی نشانی وجودداشته باشد.

مادر آنان،سیده منصوره مومنی قبل از شهادت فرزندان خود و درسن ۴۶ سالگی از این جهان‌رخت بسته ودرسرای باقی رحل اقامت گزیده بودو پدری که درفراق پسران شهیدش تاب نیاورده و ۱۰روز پس ازخبر شهادت پسران رشیدش فوت می کند.

وهنوز وهمچنان تاامروز آن دوراش سر به فلک سائیده کوههای ماسوله درآن سرزمین دور و درغربت آن اقلیم داغ که خاک و آبش باخون جوانان رشید ازجای جای ایران عزیز آمیخته ورنگ وبوی مردانگی به خود گرفته باقی مانده اند،همانندآن دو جوان جاویدالاثری که درغربت ماسوله خوابیده اند.آری سالها گذشته اما نسیم باد شمال برای ماسوله نویدوصال آنان رانیاورده است.

درآن بقعه ودرکنار عکس های شهدای ماسوله عکس دیگری نیز جلب توجه می کندشهیدمدافع وطن سرهنگ هادی امیدی مقدم ماسوله که درجنگ 12روزه 1404در بمب باران ستاد فرماندهی یگانهای ویژه تهران به شهادت رسیده ودربهشت زهرا به خاک سپرده شده و او نیز ازهمین خانواده بزرگ وخواهر زاده شهیدان کامران ماسوله است.

ودر آن بقعه کسی توجه ما رابه عکس شهید محمد صادق دژم فکر جلب می کندومی گوید شهید دژم فکر که مجروح شده و نیمی ازسر اوباجراحی پلاستیک ترمیم شده بودحاضر به ترک جبهه نشده ودر همان عملیات همراه با آن دو جوان رعنای ماسوله به شهادت رسیده است.گویا روایت رشادت های جوانان این مرز و بوم که مردانه پای این وطن مانند راپایانی نخواهدبودچرا که هرچه جلوتر می رویم روزنه های بیشتری از آن تاریخ سازان این زمین به بیرون میجوشد درست همچون چشمه های آب های زلال ارتفاعات ماسوله.

یادونام همه شهیدان که در راه اعتلای ایران عزیز از اهدای ارزشمندترین دارایی خود یعنی جان دریغ نکردندبرای همیشه گرامی و ماندگار باد.